سلام به همه دوستهای مهربونم.

با تمام وجودم از تک تکتون ممنونم خاله های مهربون

با کمال تعجب من تو  ۶ هفته ای هستم.

هنوز هم که هنوز باورم نمیشه.ولی واقعا مادر شدن جدای آمادگی فیزیکی یک آمادگی روحی بالا میخواد.من الان نزدیک ۳ روز که میدونم و تو این ۳ روز هم از خوشحالی اشک تو چشمام جمع شده هم تو فکرم تا پای انداختنشم رفتم به خاطر ترس از خیلی چیزهایی که یک دفعه ریختن تو مغزم و شاید خیلی هم سختگیری الکی باشه.

اما به هر حال پر از هیجان و عشق و ترس و حسها عجیب غریب پر از پارادوکس!

از هفته ۸ وقت ماما بهم دادن و.یک مقداری بی اشتهام .یعنی اگه گشنم بشه یک چیزی بخورم وگرنه بجز  یک کمی میوه و آب  دلم غذا اینا اصلا نمیخواد  اما زورکی حبوبات و گوشت میخورم که برا بافت جینگولی لازمه.

اینقدر مطلب تو نت خوندم که خودم یک پا ماما شدم.

فقط حیف دکتر سارا اون وبلاگ که در مورد بارداری نوشته بود  بود پاک کرده.خیلی خوب نوشته بودش.

دیگه فعلا همین.

با تمام وجودم دوستتون دارم و بازم از همتون ممنونم.

لطفا اگه موردی مد نظرتون باهام در میون بزارین.

راستی کلاسهام هم شروع شده و تقریبا هر روز کلاس دارم و یک عالمه کار.

همین الانش من نزدیک ۳ ساعت یک سره پشت میز بودم  و الانم که اومدم اینجا رو چک کنم.

خیلی کارام زیاده بچه ها دعا کنین برام.